Rozwój osteoporozy u chorych na celiakię

Rozwój osteoporozy u chorych na celiakię

Celi­akia to choro­ba gene­ty­cz­na, w przy­pad­ku której może­my mieć do czynienia z różno­raki­mi objawa­mi. Począwszy od typowych prob­lemów takich jak: biegun­ki, czy klasy­czne bóle brzucha skończy­wszy na ane­mii, cukrzy­cy, zaburzeń pra­cy tar­czy­cy, niedoborów masy ciała i wzros­tu czy też osteo­porozy zwłaszcza u młodych osób.

 

Najbardziej dokładne badanie na celiakię

Wybier­a­jąc badanie na celi­ak­ię warto sprawdz­ić jego zakres. Aby mieć 100% pewność badanie powin­no obe­j­mować hap­lo­typy DQ2.2 (DQA1*05, DQB1*02), HLA DQ2.5 (DQA1*02, DQB1*02), HLA DQ8 (DQA1*03, DQB1*03). Oprócz najsz­er­szego zakre­su bada­nia na celi­ak­ię otrzy­masz od nas również zalece­nia lekarza oraz diete­ty­ka klin­icznego. Przeczy­taj więcej na tem­at pewnoś­ci wyników bada­nia na celi­ak­ię .…

 

Oso­by chore na celi­ak­ię nie mogą spoży­wać pro­duk­tów, które zaw­ier­a­ją gluten — biał­ka pochodzącego ze zboża, ponieważ dochodzi do nasile­nia objawów choro­by. Spoży­wanie glutenu powodu­je zanik kosmków jeli­towych, które z kolei w praw­idłowych warunk­ach odpowiada­ją za wchła­ni­an­ie z poży­wienia ważnych sub­stancji, cho­ci­aż­by takich jak: wapń i żela­zo.

Za rozwój osteoporozy u chorych na celiakię odpowiadają określone przeciwciała

Kiedyś przy­puszczano, że osteo­poroza u osób z celi­ak­ią jest wynikiem właśnie złego wchła­nia wap­nia, niem­niej jed­nak ta opinia uległa zmi­an­ie po bada­ni­ach przeprowad­zonych przez szkoc­kich naukow­ców. Okaza­ło się, że w prze­biegu celi­akii dochodzi do bardziej skom­p­likowanego pro­ce­su.

Chorzy na celi­ak­ię pro­duku­ją spec­jalne prze­ci­w­ci­ała, które ataku­ją białko zwane osteo­pro­te­geryną. Osteo­pro­te­gery­na budu­je tkankę kost­ną i jeśli następu­je jej niedobór wów­czas dochodzi do osteo­porozy. W trak­cie badań wykry­to również, że ten stan moż­na skutecznie leczyć sto­su­jąc odpowied­nie leki, zapo­b­ie­ga­jące niszcze­niu tkan­ki kost­nej.

Różnorod­ność objawów, jakie mogą wys­tępować u chorych na celi­ak­ię, powodu­je że nie zawsze jest ona praw­idłowo diag­no­zowana. Do tej pory lekarze wyko­rzysty­wali w diag­nos­tyce celi­akii badanie poziomu określonych prze­ci­w­ci­ał oraz biop­sję jeli­ta cienkiego. Niem­niej jed­nak na rynku od kilku lat obec­ne są również bada­nia gene­ty­czne, które w 2012 r. ofic­jal­nie zostały zarekomen­dowane przez między­nar­o­dowe ośrod­ki naukowe jako jeden z ele­men­tów diag­nos­ty­cznych u osób pode­jrze­wanych o celi­ak­ię.

U chorych na celi­ak­ię obec­ne są geny HLA DQ2/DQ8, które bard­zo łat­wo wykryć przez bada­nia gene­ty­czne. Jeśli dana oso­ba nie posi­a­da tych genów, to wtedy prak­ty­cznie w 100% moż­na u niej wyk­luczyć celi­ak­ię. Z kolei u osób posi­ada­ją­cych te geny, u których dodatkowo wys­tępu­ją objawy świad­czące o celi­akii, moż­na już częs­to postaw­ić diag­nozę.

Uwa­ga! Powyższy artykuł ma charak­ter wyłącznie infor­ma­cyjny. Zaprasza­my do zapoz­na­nia się z ofer­tą naszych badań

Powrót

.

Chętnie doradzimy


   Bezpłat­na roz­mowa i czat — w trosce o rzetel­ną infor­ma­c­je o bada­ni­ach

Pon-pt: 7:00 — 23:00
Week­endy i świę­ta: 8:00 — 21:00

 

   Rozwiązu­je­my wąt­pli­woś­ci!

mgr. Ewa Gwiaździńska

.